ریپل و بیسیجی: پروژهسازی بازار داراییهای توکنیزه به ارزش 18.9 تریلیون دلار تا سال 2033
بر اساس گزارشی مشترک روز دوشنبه از گروه مشاوران بوستون (BCG) و شرکت زیرساخت داراییهای دیجیتال متمرکز بر پرداخت، بازار ابزارهای مالی توکنیزه یا داراییهای واقعی (RWA) تا سال 2033 میتواند به 18.9 تریلیون دلار برسد. این رشد نشاندهنده وقوع نقطه عطفی در فناوری با میانگین رشد سالانه مرکب 53 درصد است که میان سناریوهای محتاطانه (12 تریلیون دلار) و خوشبینانه (23.4 تریلیون دلار) قرار دارد.
توکنیزاسیون فرآیندی است که از زیرساختهای بلاکچین برای ثبت مالکیت و انتقال داراییها مانند اوراق بهادار، کالاها و املاک استفاده میکند. این بخش به سرعت در حال رشد است و چندین شرکت مالی سنتی جهانی به منظور دستیابی به بهرهوری بیشتر، تسویه سریعتر و هزینههای کمتر در حال دنبال کردن آن هستند. پلتفرم Kinexys متعلق به JPMorgan بیش از 1.5 تریلیون دلار در معاملات توکنیزه پردازش کرده و حجم روزانه بیش از 2 میلیارد دلار دارد. همچنین، صندوق بازار پولی توکنیزه به دلار آمریکا (BUIDL) از BlackRock که با همکاری شرکت Securitize صادر شده، داراییهایی نزدیک به 2 میلیارد دلار را مدیریت میکند و کاربردهای آن در حوزه فایننس غیرمتمرکز (DeFi) روز به روز افزایش مییابد.
Martijn Siebrand، مدیر برنامه داراییهای دیجیتال در ABN AMRO در این گزارش گفت: «فناوری آماده است، مقررات در حال تحول است و موارد استفاده بنیادی در بازار حضور دارند.»
گزارش نمونههای موفق اولیه از توکنیزاسیون مانند اوراق قرضه دولتی و اوراق خزانه آمریکا را مورد توجه قرار میدهد. این امر به مدیران خزانه شرکتها این امکان را میدهد تا نقدینگی غیرفعال را به صورت بیواسطه از طریق کیف پولهای دیجیتال به اوراق قرضه کوتاهمدت توکنیزه تبدیل کرده و نقدینگی را به صورت 24 ساعته و در زمان واقعی مدیریت کنند.
بخش اعتبار خصوصی نیز به عنوان یکی از حوزههای جلب توجه مطرح شده است؛ زیرا این امر دسترسی به بازارهای سنتی مبهم و غیرسیال را امکانپذیر ساخته و قیمتگذاری شفافتر و مالکیت کسری را برای سرمایهگذاران فراهم میآورد. به همین ترتیب، بازارهای کربن به عنوان زمینهای بارور شناخته میشوند که ثبت سوابق مبتنی بر بلاکچین میتواند شفافیت و قابلیت ردیابی اعتبارات انتشار را بهبود بخشد.
با وجود رشد سریع این بازار، گزارش پنج مانع کلیدی را برای پذیرش گستردهتر شناسایی کرده است: زیرساخت پراکنده، محدودیت در تعامل بین سکوها، پیشرفت نامتوازن مقررات، چارچوبهای نگهداری ناسازگار و فقدان استانداردسازی قراردادهای هوشمند. امروزه اکثر داراییهای توکنیزه بهصورت مجزا تسویه میشوند و استفاده از بخشهای نقدی آفلاین مانع بهرهوری کامل میشود. به علاوه، بازارهای داراییهای توکنیزه در باز کردن نقدینگی ثانویه بدون استانداردهای مشترک تحویل در مقابل پرداخت با چالشهایی مواجه هستند.
شفافیت مقررات نیز به طور قابل توجهی از منطقهای به منطقه دیگر متفاوت است. کشورهایی مانند سوئیس، اتحادیه اروپا، سنگاپور و امارات متحده عربی چارچوبهای حقوقی جامعی برای اوراق بهادار توکنیزه ایجاد کردهاند، در حالی که بازارهای بزرگی مانند هند و چین یا محدودکننده هستند یا تعریف نشدهاند. این نابرابری در مقررات، عملیات مرزی را پیچیده ساخته و شرکتها را مجبور به تطبیق زیرساختهای خود بر اساس هر بازار میکند.
با وجود این چالشها، پذیرندگان اولیه با سرعت در حال گسترش هستند. گزارش سه مرحله توکنیزاسیون را شناسایی میکند: مرحله پذیرش کمریسک ابزارهای آشنا مانند اوراق قرضه و صندوقها؛ مرحله گسترش به محصولات پیچیدهای مانند اعتبار خصوصی و املاک؛ و در نهایت تحول کامل بازار شامل داراییهای غیرسیال مانند زیرساخت و سرمایهگذاری خصوصی. اکثر شرکتها در حال حاضر در مرحله اول یا دوم هستند و مقیاسپذیری آنها به هماهنگی مقررات و بلوغ زیرساختهای دیجیتال وابسته است.
توکنیزاسیون میتواند منجر به صرفهجوییهای قابل توجهی در فرآیندهایی مانند صدور اوراق قرضه، توکنیزاسیون صندوقهای سرمایهگذاری املاک و مدیریت وثیقه شود و این امر رشد بیشتری را تحریک میکند. هزینههای مرتبط با پروژههای متمرکز توکنیزاسیون هم اکنون کاهش یافته است؛ پروژههای کوچک میتوانند با کمتر از 2 میلیون دلار راهاندازی شوند، در حالی که ادغامهای کامل شامل صدور، نگهداری، رعایت مقررات و معاملات برای موسسات بزرگ تا 100 میلیون دلار هزینه دارند.
اما Jorgen Ouaknine، رئیس جهانی نوآوری و داراییهای دیجیتال در Euroclear، هشدار میدهد که بدون اقدام هماهنگ در سطح صنعت، همان جداسازی و پراکندگی که توکنیزاسیون قصد از بین بردن آن را دارد، ممکن است به صورت دیجیتالی دوباره ظاهر شود.